+3 oy
Hayata dair
Bu konu sadece bende mi mevcut ciddi manada merak ederim. İlk tanıştığım insanlarla ilk zamanlar çok güzel sohbetler ederek normal saygılı bir diyalog kurabilirken karşı karakterin özüne inmeye başladıkça birden tiksinme hissi geliyor. Kime dair umut beslesem sonra boşa çıkıyor. İnsan fıtratı birilerine güvenmek istiyor dost olmak istiyor ama bir yere kadar gidiyor bu. Çok uzun süren dostluklara sahip insanlara imrenirim. Ya da ilişki sahiplerine. Mesela bir kadın ile yeni tanıştığımda veya ilişkimiz başladığında ona karşı beslediğim güven ve umut zaman geçtikçe sanki tahribata uğruyor. Ve yapılan yanlışı affedemiyor silip atıyorum. Elimde değil. Saygı kavramı kalmamış sanki insanlarda ben mi yanlış düşünüyorum sizce ?

2 Cevap

+2 oy
Malesef samimiyet saygısızlığı beraberinde getiriyor. İnsanların da rızkımızın parçası olduğunu düşünür ve tanıdıkça daha çok sevebileceğimiz insanlarla karşılaşmayı dilerim hep. Tabi böyle insanlar varsa.Tanıdıkça sevilecek biri olmaya odaklanmak daha mantıklı olabilir.
Ne güzel açıkladınız efendim elinize sağlık. Bir insanı önce sevip sonra tanımak bana anlamsız geliyor. Tanıdıkça sevmek en güzeli bence.
+1 oy
Kendimi okuyorum şuan içimdekiler yazı olmuş.
Karektere yada insanlığa doğmayan bir düşünce yada anlayış şekli ilk zamanda belli etmezler samimiyete binaen açılırlar ve soğursun tiksinirsin aslında karşındaki bunu o samimiyetten dolayı açık eder kendini

Bunlara da göz atabilirsin

+5 oy
112 gösterim
0 oy
118 gösterim
+5 oy
115 gösterim
...